ojoj, trochę dawno mnie tu nie było - czas tchnąć w tego blożka trochę życia ^^

"nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem, skoro można wziąć mop, pozmywać plamę, do tego jeszcze nucąc ulubioną piosenkę, iść do sklepu, kupić nowy kartonik, zrobić sobie płatki i jeść z uśmiechem! po to jest życie, moi drodzy. porzucić sentymenty, które bolą, nie żałować, wspominać tylko dobre momenty oraz, oczywiście, tworzyć nowe, aby za kilkadziesiąt lat powiedzieć "istniałem, fakt. lecz nie tylko. ja ŻYŁEM. żyłem w pełni", otóż to!" - te słowa napisałam niedawno, bo w listopadzie. teraz, gdy to czytam, mysle "ależ ty naiwna...".

czysta kartka. tak właśnie każdy zaczynał.
na początku się staraliśmy, aby to, czym ją wypełniamy, miało sens.
później bazgraliśmy już nie zważając na estetykę czy logikę.
w końcu wyczerpaliśmy na niej miejsce.
wzięliśmy się za odwrót kartki, lecz to już nie było to samo.
teraz tkwimy tu z długopisem w dłoni, nie wiedząc, co robić.
początki są gładkie, proste, na dłuższej drodze wszystko zaczynamy plątać.
błagamy o nową kartkę, choć wiemy, że szanse, abyśmy ją dostali są nikłe.
każdy chciałby zacząć od nowa. zgnieść poprzedni papier i wyrzucić.
mamy przed sobą zabazgrane strony. co nam zostaje?
bezsilni patrzą na nią i tkwią w jednym punkcie.
silni się ogarniają i starają iść naprzód.
naiwni robią sobie nadzieję i wierzą w dobre słowa.
pesymiści gapią się w przeszłość, optymiści żyją dalej z uśmiechem.
lecz każdy chce nową kartkę. tkwimy w beznadziejności.
wokół nas pośpiech, gdy my jesteśmy ospali.
wokół nas szczęście, gdy my lejemy gorzkie łzy.
wokół nas zmiany, gdy my jesteśmy przywiązani do sentymentów.
pragniemy nowej kartki jak nigdy.
kiedyś ją dostaniemy. kiedyś ją zdobędziemy.
lecz teraz tkwimy, zawieszeni. marnujemy czas, nieubłagany czas, który bezlitośnie płynie dalej.

jeszcze raz mógłbym zmienić kształt
rozpiąć skrzydła i frunąć, nie zważając na strach
jeszcze raz, przecież sposób znam
tylko nie mam już siły
tylko nie wiem jak

coma - piosenka pisana nocą

i'm so heavy, heavy in your arms.